• Projekt Własny Archidiecezji Katowickiej

Uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego

Chrystus – „nasza Pascha” (1 Kor 5,7)

Wyjaśnienie tekstów świętych – odsłonięcie obchodzonego misterium: Słowo Boże tej uroczystości podkreśla sakramentalne znaczenie celebracji paschalnej. W niej bowiem wspólnota wierzących staje się uczestnikiem Paschy Pana, doświadczając rzeczywistości nowego życia. Pierwsze czytanie podkreśla zatem, że apostołowie, „świadkowie” publicznego życia i śmierci Jezusa, „jedli” z Nim „i pili po Jego zmartwychwstaniu” (Dz 4,41). Drugie czytanie (Kol 3,1-4) zaznacza zaś, że już teraz jesteśmy włączeni w misterium zmartwychwstania. Święty Paweł wyraża tę rzeczywistość poprzez użycie przyrostka „wespół”, „razem”: „jeśliście […] razem z Chrystusem powstali z martwych”; „wasze życie ukryte jest z Chrystusem w Bogu”; „razem z Nim ukażecie się w chwale”. Podobny motyw obecny jest w innym czytaniu do wyboru – 1 Kor 5,6b-8. Paweł zaznacza tam, że misterium śmierci i zmartwychwstania Jezusa jest „naszą Paschą”. Obydwa czytania podkreślają zatem, że dzięki sakramentom inicjacji chrześcijańskiej w wierzących dokonuje się asymilacja z Chrystusem – wchodzą z Nim w osobistą i totalną komunię. Natomiast poprzez więź z Chrystusem jednoczą się z Ojcem i smakują życie wieczne (por. Dz 10,42nn; Kol 3,4). W ten sposób dokonuje się chrystyfikacja i przebóstwienie wierzącego. Uczestnik liturgii zostaje wcielony w Chrystusa Zmartwychwstałego i w ten sposób – w Chrystusie – jest w stanie uczestniczyć w życiu wiecznym i zostać wyniesiony do nieba. Sakramenty, a szczególnie chrzest i Eucharystia, jawią się w tym świetle jako siły, które przemieniają i przebóstwiają człowieka, jednocząc go z boską naturą Chrystusa (por. 2 P 1,4).

Rozpoznanie misterium Chrystusa obecnego w obrzędach liturgicznych: Pascha Chrystusa stała się „naszą Paschą” w sakramencie chrztu, otrzymała swe umocnienie w sakramencie bierzmowania, a teraz uobecnia się w celebracji Eucharystii. Według Cyryla Jerozolimskiego w Eucharystii uczestniczymy w Ciele i Krwi Chrystusa do tego stopnia, że stajemy się jednym ciałem i jedną krwią z Chrystusem. W ten sposób stajemy się nosicielami Chrystusa, ponieważ Jego Ciało i Krew są obecne w naszych członkach. Tym, który aktualizuje nasze przebóstwienie zawarte w wydarzeniu Paschy, jest Duch Święty. Kiedyś Ojciec „namaścił” Jezusa Duchem Świętym (pierwsze czytanie), aby mógł wypełnić swą zbawczą misję zakończoną śmiercią i zmartwychwstaniem. Teraz ten sam Duch w Komunii Świętej namaszcza wierzących, aby mogli przyjąć Chrystusowy styl życia. Rzeczywistość tę jasno przedstawia kolekta dnia: „Boże, […] spraw, abyśmy obchodząc uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego, zostali odnowieni przez Ducha i mogli zmartwychwstać do nowego życia w światłości”. Modlitwa ta ukazuje ścisły związek pomiędzy celebrowaną Eucharystią a paschalnym darem Ducha Świętego, który udziela nowego życia. W Eucharystii bowiem zawsze celebruje się Paschę. Tu zostaje składany w ofierze Chrystus – nieskalany Baranek paschalny (por. drugie czytanie – 1 Kor 5,7). Tu otrzymuje się dar Ducha – źródło nowego życia oraz zadatek ostatecznego zmartwychwstania (por. Rz 8,11).

Wskazanie na życie chrześcijanina przemienionego przez Ducha Świętego: Przebóstwienie wierzących nie jest w celebracji liturgicznej jakąś przedmiotową i nieosobową boską transformacją wierzącego, lecz dokonuje się ciągle odnawiana oferta przebóstwiającej relacji z Panem. Bóg w Trójcy Świętej Jedyny komunikuje siebie samego, zapraszając człowieka do przymierza życia, do jedności z Nim. W homilii winno się zatem wezwać do postaw, które czynią człowieka otwartym na ten odnowiony dar przymierza i bycie „kształtowanym” przez niego. Chodzi tu najpierw o szczerą wewnętrzną dyspozycję, polegającą na pragnieniu jedności z Panem i otwarciu się na działanie Ducha Świętego. Następnie w homilii powinno się wezwać do tego, aby na Boży dar przebóstwienia wiernie odpowiedzieć zarówno w wymiarze indywidualnym, jak i wspólnotowym. Dzięki zaangażowaniu wierzących także cała ludzkość, historia i kosmos mają powrócić do Boga, zostać przebóstwione, ma się dokonać ich rekapitulacja w Chrystusie. Homilia powinna być wezwaniem do tego, czego wymaga nowy sposób bytowania w Chrystusie. Chodzi o nowy rodzaj relacji z braćmi i ze stworzeniem, o etos człowieka przebóstwionego. Pascha Jezusa jest także naszą Paschą. Uczestnicy liturgii w Chrystusie i przez Chrystusa uczestniczą w Jego zwycięstwie nad śmiercią, grzechem i szatanem. Przypomina o tym werset allelujatyczny: „Chrystus został ofiarowany jako nasza Pascha. Odprawiajmy nasze święto w Panu” (por. 1 Kor 5,8). Wielkanoc jest „naszym świętem” wyzwolenia. Chrześcijanin poprzez chrzest został wszczepiony w Paschę Chrystusa. W Eucharystii po raz kolejny doświadcza daru nowego życia. Dzięki temu jako nowe stworzenie może odrzucać „stary kwas” i stawać się „chlebem przaśnym” (drugie czytanie). Ów „stary kwas” to „złość i przewrotność”, to grzech w czystej postaci – nieufność, niewiara w Boga, a co za tym idzie – egoizm i uleganie żądzom. Człowiek przebóstwiony – homo paschalis – to człowiek, który szuka tego, co „przaśne”: „czystości i prawdy” o Bożym umiłowaniu człowieka. Święty Paweł oddaje tę prawdę także za pomocą wezwania: „Szukajcie tego, co w górze”. Człowiek przebóstwiony to ktoś uwolniony od osobistego grzechu, nałogu, zepsucia, od tego, co obce duchowi Ewangelii.

 

 

Search